gerber…
Kochane Modliszki, Tarantule, Pszczół Królowe, i Wy, Skrzętne Mróweczki,
z okazji Waszego Święta, chętnie bardzo, kupiłbym Wam wszystkim zagraniczne rajstopy – ale, niestety, od wielu miesięcy znajdujemy się z Tadeuszem (wciąż bezwstydnym, czyli pozbawionym akordeonu, Klimondą) na skraju przepastnej czeluści bankructwa –i póki co, nie ma takiej możliwości.
Nie stać mnie, kurwa, nawet na to, żeby kupić Wam, o Czcigodne Dziewice, Białogłowy, Kurtyzany, Zakonnice, 
Byznesbaby, Wdowy i Czarownice z Sejmu i Senatu – nawet na to, by dać Wam po pierdolonym gerberze czy gównianym czerwonym goździku.
Moim Wrogom, oraz Nieprzyjaciołom z przykrością donoszę, iż ku ogólnemu zdumieniu Bezwstydny Tadeusz i Rozpustny Antychryst z Wadowic nie zostaną jeszcze tym razem wtrąceni do Więzienia za Długi, albowiem udało nam się ukończyć CD „Wolność – znaczy Freedom”. Za jakieś 2 tygodnie można go już będzie nabyć za 29 zł i 99 groszy polskich, a my wydamy cały (odpukać) zysk na S, D& R.
Wróćmy jednak – O Suczki i Koteczki! – do naszych baranów a właściwie – w tym wypadku owieczek. Młode owieczki – palce lizać – o czym wie z doświadczenia każdy samotny juhas.
Miłość międzygatunkowa nie jest łatwa, ale bywa przyjemna. Temu właśnie doświadczeniu poświęcona jest piękna legenda King Konga, która wprawdzie źle się kończy, ale tylko dla małpy – co było do przewidzenia.
Na miejscu olbrzymiej naczelnej zabawiłbym się raz lub dwa z seksowną blondynką, a potem oddał ją niedowartościowanym emocjonalnie gadom jurajskim. Tu wszakże w moich przeciążonych synapsach pojawia się olśniewające w swej prostocie odkrycie tajemnicy bezpowrotnego wyginięcia tyranozaurów, raptorów i innych zimnokrwistych stworzeń, zamieszkujących kiedyś naszą planetę.
Wiele jest teorii na ten temat, jednakże żadna z nich nie zbliża się nawet do prawdy.
A jest ona taka:
Gady jurajskie wyginęły dlatego, że brakowało im MIŁOŚCI. Piękne blondynki pojawiały się w mrokach dziejów raczej rzadko, a jeśli nawet jakaś, choćby i farbowana, się trafiła – wielkie małpy zakochiwały się bezsensowną platoniczną miłością i rozdzierały na krwawe strzępy każdego jaszczura, który usiłował się załapać.
W trochę lepszej sytuacji były latające, niczym F16, pterodaktyle – bo King Kongi nie były dość szybkie. Siła ciągu, jaką dysponowały, nie wystarczyła, by na serio myśleć o porwaniu seksownej blondynki i zaniesieniu jej do gniazda, gdzie (na wysokości 8.000 m) czekały na wyżerkę głodne pisklęta.
To make a long story short… pozbawiony miłości zwierzostan jurajski usychał bez niej, jak trawniki na Chomiczówce. Naturalnie, gdyby wtedy pojawił się w tamtych czasach, jakiś współczesny polityk, wizjoner z Platformy – i ogłosił początek polityki WOLNEJ MIŁOŚCI, sprawy potoczyłyby się inaczej. Gadów byłoby zatrzęsienie, a pterodaktyle nie ewoluowałyby, zmieniając się w ptactwo dzikie i domowe. Kaczek nie byłoby wcale, a świat bez nich… wyglądałby zupełnie inaczej.
O rany! Byłbym zapomniał. Rajstop i kwiatów nie będzie. Jeszcze nie w tym roku, ale w dniu Waszego Święta, napisałem dla Was, Drogie Samiczki, okolicznościowy utwór, który przynajmniej części pań, powinien się nie spodobać: Et voila!
NA DZIEŃ HAŃBY – Samczej
Dziś 8-my Marca –
Święto Dam –
a ja – szyderca
oraz cham –
wszystkim Kobietom,
które znam,
lubię i często,
bzykam sam,
już tylko po to,
żeby po…
zapalić peta;
to jest to! –
lecz chcę z zadęciem
lśniących trąb
z okazji Święta
mimo to,
życzyć, by każda
z pięknych dam
odbiła raźno
się od DNA,
na które ją
pociągnął chłop,
by móc za darmo
pieprzyć ją,
a za to wszystko
raz na rok
dać jej z rozmysłem
kwiatek, ot
jak śpiewał tęsknie
Lennon John:
Kobieta Negrem
Świata Jest
– to wszystko. Ech!
Jebał to pies.
Wygląda na to, że za jakieś 2 dni będę miał trochę więcej czasu i wtedy spodziewajcie się w tym miejscu dalszego ciągu moich wspomnień o stonce ziemniaczanej, oraz postępów, jaki zarysował się w poszukiwaniu autora zdjęć z chrzcin moich dzieci. Nawiązałem kontakt z Erazmem Ciołkiem, który już odnalazł w swoim archiwum wiele związanych ze mną zdjęć z tamtych czasów. O tym wszystkim opowiem Wam w najbliższym czasie. Na razie. Sorki! Muszę znowu zacząć robić za producenta. Sam chciałem!
Antek z Wadowic
PS
Zamiast Antychrystem będę od tej pory posługiwał się Antkiem, to imię jest w końcu, tylko skrótem od Ante Kristos czyli jak wyżej.
krople wody, w których odbijało się jakby metafizyczne światło. 
Te wystrzały jak sądzili zamachowcy, miały sprawić, że bohaterski Kaczor poderwie się do lotu. Każdy, kto choć raz w życiu polował na kaczki, lub przynajmniej oglądał w telewizji takie polowanie, wie, że najpierw trzeba ptactwo wypłoszyć z sitowia. Dopiero, gdy kaczki wzbiją się do lotu, strzela się do nich grubym śrutem, oczywiście nie celując do nich, lecz w punkt znajdujący się przed dziobem. Fachowo nazywamy to ogniem wyprzedzającym. Biedny kaczor wlatuje więc sam w pole rażenia i oczywiście ginie, dostarczając myśliwemu niezapomnianych wrażeń. Zresztą co tu kryć, kaczorek z borówkami lub w pomarańczach, zwłaszcza w zimie, palce lizać. Dodam tu jednak od razu, że ani ja, ani tym bardziej generał, omawiając wydarzenia osetyńskie, nie zamówiliśmy kaczki, która zwykle z rozkoszą jadamy. Zastanawiam się nawet, czy my, Rodacy Bohaterskiego Kaczora (RBK), nie powinniśmy w tej sytuacji powstrzymać się od spożywania ulubionej dziczyzny przynajmniej do końca kadencji, lub rezygnacji przez pana Prezydenta z uciążliwego i jak się okazuje, niebezpiecznego stanowiska. 
dawna na to się zanosiło. W miechach robiły się dziury, zatykane palcami przez Tadka podczas koncertów i nagrań. Doszedł w tym do perfekcji, do tego stopnia, że na dziurawym wstydzie grał jeszcze lepiej. Odmykał i przymykał palcami dziury w miechach wzbogacając w ten sposób skalę możliwości swojego wstydu. W pewnym momencie stało się to jednak niemożliwe. Tadek, jak większość z nas, ma tylko po pięć palców u każdej dłon, a ilość otworów zaczęła się zwiększać. Próbował zasklepiać je w różny sposób wykazując ogromną inwencję. Nie uwierzycie, ale najlepsze były łaty z damskich elastycznych pasów do pończoch. O takie nie jest jednak dzisiaj łatwo, a Tadek wbrew pozorom, nie orientuje się najlepiej w asortymencie współczesnej, damskiej bielizny. Nawet gdyby się orientował, na niewiele by się to zdało, gdyż podczas jednego z koncertów naszej Formacji z akordeonu zaczęły wypadać guziki. Nie mam na myśli zwykłych guzików do zapinania bo takich we wstydzie nie ma, ale przyciski, na których gra się lewą ręką - tzw. basy. Ba! Żeby jeszcze te guziki tylko wypadały nie czyniąc nikomu krzywdy. One wyskakiwały a właściwie wystrzeliwały ze wstydu niejednokrotnie dosięgając najdalszych rzędów widowni i z ciemności słychać było wtedy jęki boleśnie ranionej tymi pociskami publiczności. Zdaliśmy sobie sprawę, że tak dalej być nie może, gdyby taki guzik trafił kogoś w oko, groziłby nam proces i konieczność wypłacenia wysokiego odszkodowania przekraczającego pewnie znacznie koszt nowego sprawnego instrumentu. Na to nie było nas stać. Przez przyjaciół z Trójmiasta trafiliśmy do jedynego może w Polsce fachowca od akordeonów. Rozebrał on na części Tadeuoszowy wstyd i stwierdził, że naprawa tej ruiny nie ma najmniejszego sensu. Powiedział także ile kosztuje dzisiaj instrument podobnej klasy, używany, po renowacji lub nowy. Szczęki na opadły. Nie zdziwił się tylko Tadeusz, który wiedział, że wstyd ma swoją cenę. Szczątki akordeonu zostały pochowane we Wrzeszczu w niepoświęconej ziemi. Tadeusz Klimonda aranżer, kompozytor i multiinstrumentalista, który jednak najbardziej kocha się we wstydzić gra obecnie na instrumencie, który wypożyczył mu nasz przyjaciel Tomek. To także Weltmeister, ale niższej kategorii, świetnie się nadaje do przygrywania na weselach, chrzcinach, pogrzebach – gorzej z nagraniami i koncertami. Jak już wiecie jestem zrozpaczony. Pieniądze jakie zdobywamy potępieńczą pracą natychmiast znikają, jak sen jakiś złoty. Aktualnie jesteśmy w ogniu samodzielnej produkcji dwóch CD: Najstarszy zawód świata i Wolność, znaczy Freedom. Ta druga produkcja jest przedsięwzięciem non commerce dla Europejskiego Centrum Solidarności z siedzibą w Stoczni Gdańskiej. Jak to zwykle bywa, obie produkcje okazały się droższe niż nasze słabowite móżdżki były w stanie przewidzieć. Wszystkie ceny pną się górę jak Wanda Rutkowska na Mount Everest i doganiamy je z najwyższym trudem. Wygospodarowanie środków na nowy wstyd przekracza nasze możliwości i umiejętności. Są oczywiście lichwiarze, ale wiemy jak mogłoby się to skończyć. Dlatego proszę pomóżcie, jeżeli ten apel wywrze skutek, pokażę Wam rachunek i zdjęcie znowu szczęśliwego, zawstydzonego Tadeusza. Nie powiem z góry dziękuję, żeby nie zapeszyć, ale w skrytości ducha liczę na Waszą pomoc. 
Lech Wałęsa ma się lepiej niż dobrze, jego wizerunek błyszczy jak świeżo pociągnięty werniksem, a jego adwersarze okryli się hańbą i śmiesznością. W Teatrze Wielkim byli po prostu wszyscy. Samych byłych premierów naliczyłem z sześciu i z każdym uciąłem sobie krótką pogawędkę, nigdy w końcu nie wiadomo do czego taki były premier może się przydać. Od senatorów i posłów aż się roiło. Najdłużej gawędziłem z bardzo piękną Małgorzatą Kidawą-Błońską. Od lat mam do niej słabość, bo nie dość, że śliczna, to jeszcze inteligentna, a to się rzadko zdarza. Niestety, na bankiecie był także jej mąż, reżyser filmowy, do którego też mam słabość, ale zupełnie inną. Z hierarchów kościelnych rozmawiałem dłużej właściwie tylko z Arcybiskupem Gocłowskim. Lubię od czasu do czasu zamienić podartą czarną skórę rockmana na porządny smoking i pogadać sobie z kimś, zwracając się do niego nie per: słuchaj ziomal, ale ekscelencjo. Z prezydentów, poza Jubilatem, mignął mi przez moment tylko Aleksander Kwaśniewski, ale był tak oblegany przez gości, że nawet nie próbowałem się do niego docisnąć. Zauważyłem jednak, że albo zeszczuplał, albo mniej pije. W każdym razie wyglądał o wiele lepiej niż wtedy, gdy atakował biednego Józefa Oleksego, który też zeszczuplał, a pije zawsze dokładnie tyle, ile trzeba, żeby osiągnąć właściwe mu gawędziarskie natchnienie. Dziwicie się pewnie, drogie wy moje jętki jednodniówki, że ta oficjalna i w sumie dość sztywna impra sprawiła mi aż tyle przyjemności. Oczywiście, wolałbym wypić pół litra z jakimiś fajnymi laskami zza ściany wschodniej i obejrzeć sobie to wszystko w Polsacie, ale czasami trzeba. Sytuacja jest taka, że trzeba znowu wyraźnie opowiedzieć się po której jesteś stronie. Lecha Wałęsę znam od prawie trzydziestu lat. To szmat czasu i nie zawsze akceptowałem to co mówił i czynił, zwłaszcza jako prezydent. Nie miałem jednak nigdy wątpliwości, że to jest Ktoś i nawet gdy go przeklinałem, robiłem to z szacunkiem. Inteligencja nie jest wcale wypadkową wykształcenia. Wręcz przeciwnie, na ogół ilość tytułów naukowych, tych prawdziwych – nie honorowych, jest wprost proporcjonalna do wzrostu Współczynnika Skretynienia. Nie ma tutaj miejsca na opowieść o Lechu Wałęsie, kiedyś ją pewnie napiszę. W Olsztynie Lechu powiedział, że Ci, którzy jeszcze pamiętają, powinni się zebrać i napisać prawdziwą historię Polski i Solidarności, od Sierpnia 1980 do chwili obecnej. To bardzo dobry pomysł. Podczas rautu w Operze rozmawiałem przez jakiś czas z Andrzejem Wajdą o jego pomyśle nakręcenie jeszcze jednego, po Człowieku z Marmuru i Człowieku z Żelaza, filmie o Człowieku Wolności. Zaproponowałem swoją pomoc przy pracy nad scenariuszem. Mam cholernie dobrą pamięć, niczego co się zdarzyło nie zapominam, no chyba, żeby mi się film urwał, ale coś takiego zdarzyło mi się nie więcej niż trzy razy w życiu i to w dzieciństwie. Jeżeli Andrzej zechce skorzystać z mojego dość rozmiękczonego, ale pomimo to twardego dysku, będę zaszczycony. Ktoś powie, acha, Zembaty był tam żeby sobie coś załatwić. Tak jest, jasne, że próbowałem, bo w przeciwieństwie do Blues Brothers jestem częścią układu, przed którym słusznie przestrzegał nieszczęsny Jareczek, który nie miał nigdy, nie ma i nie będzie miał szansy, żeby choćby się do niego zbliżyć. Ja mam i jestem z tego dumny.