Wracając do wesela, jakie odbyło się w jednym z warszawskich parków w przytulnej i kameralnej oberży. Bez większych problemów udało mi się nawiązać z kolegami i koleżankami moich synów, dość bliski kontakt i zasypać tzw. przepaść pokoleniową. Okazało się, że słuchamy tej samej muzy, lubimy te same filmy i nie znosimy polskiej sceny politycznej, która nas mierzi i nudzi. Wypiliśmy trochę i muszę się pochwalić, że udało mi się doprowadzić ok. 20 osób do stanu już nie upojenia, ale wręcz kompletnego zatracenia alkoholowego. Mój wadowicki łeb, wciąż jeszcze bez większych trudności potrafi bez zakąski  przyjmować pół litra na godzinę. I nawet po 2000cl nie bełkoczę, nie chwieję się na nogach i mogę prowadzić samochód, gdyby ktoś powierzył mi kluczyki. Było także co zajarać. Jednak paliliśmy niezabronione prawem specyfiki, lecz wciąż jeszcze nie znajdującą się na liście szałwię amerykańską, zapewniając sobie całkiem przyjemne halucynacje.
Śmieszą mnie niektórzy moraliści z prawej strony politycznej, walczący -niczym św. Jerzy ze smokiem - z poczciwymi konopiami, jednocześnie pochłaniający w sejmowych restauracjach i barach hektolitry alkoholu, który jest przecież narkotykiem o wiele bardziej niebezpiecznym i uzależniającym. Nie ukrywam mojego pesymizmu  w sprawie zmiany obowiązującego prawa, które karze wsadzać do więzienia za jednego blanta czy pigułkę extasy. Ustawa nie zostanie poprawiona i będziemy dalej średniowiecznym skansenem w coraz bardziej nowoczesnej Europie. Na szczęście można absolutnie legalnie zapewnić sobie niezłą jazdę przy pomocy skórek od bananów, gałki muszkatołowej czy wreszcie cukru. Wystarczy nasypać na żarzący się czubek papierosa kilka kryształków i gdy zaczną się topić wciągnąć nosem dymek, który jako żywo przypomina doznanie towarzyszące paleniu kraka, choć trwa ono krócej i jest nieco słabsze. Mam nadzieję, że słowa te czytają wrogowie odmiennych stanów świadomości, czyli świadomości w ogóle i niedługo do laski sejmowej zostanie wniesiony projekt zakazu zażywania cukru w ogóle.

Jednym z chłopców obecnych na weselu był niejaki P. , który w wolnych chwilach, gdy nie musi zajmować się swoim sklepem internetowym, pisze epigramaty, które rozbawiły mnie do łez. Jeden z nich wykorzystałem już na estradzie podczas koncertu, promującego płytę „WzF”, który odbył się na zamku w Ostródzie. W pewnym momencie rozdarłem białą, frakową koszulkę, opinającą moją rozedmę i podając nazwisko autora - powiedziałem:
                „Włosy na klatce
                 Mam po matce”.
Zapadła cisza, którą po chwili przerwał sam wiceprezydent miasta - Olgierd, wybuchając śmiechem podchwyconym natychmiast przez mieszkańców miasta. Myślę, że w następnym blogu za zgodą autora ujawnię jego tożsamość.

O ile mnie pamięć nie myli, rozmawiałem z Wami po raz ostatni po pogrzebie Zbigniewa Zapasiewicza. Dziś rozmawiam z Wami przed pogrzebem Zofii Komedowej -  wdowie po kompozytorze Krzysztofie Komedzie. Wspaniałym muzyku, który - jako jedyny do tej pory  napisał kilka utworów, jakie już na zawsze weszły do kanonu evergreenów pop music. Kołysanka z „Dziecka Rosemary” czy ballada z „Noża w wodzie” i motywy z „Matni” i „Wstrętu” są znane każdemu, kto kiedykolwiek próbował grać czy śpiewać. Cenię wysoko takich kompozytorów jak Preisner, Lorenc czy Kilar. Żadnemu z nich nie udało się jednak, przynajmniej do tej pory, skomponować takich utworów jak Krzysztof. Wspiął się na szczyty swoich możliwości artystycznych dzięki kobiecie – Zosi, która potrafiła być prawdziwą towarzyszką życia artysty. Nie było to łatwe, ale nie będę opowiadał w tym miejscu żadnych anegdot, ani snuł własnych wspomnień. Nie ma Krzysztofa i nie ma już Zosi. Została muzyka, która będzie trwała zapewne równie długo co dzieła Mozarta czy Charlie Parkera. Wielka szkoda, że w nagłówkach fortepianówek, które za haniebnie wysoką cenę można kupić w naszych sklepach muzycznych, obok nazwisk kompozytorów i autorów tekstów, nie podaje się przynajmniej imion ich matek, żon czy kochanek. Tak było by uczciwie.
Sądzę więcej, że ZAiKS powinien honorować te kobiety częścią tantiem autorskich.
Żegnaj Zosiu.

Moje drogie Weszki (oczywiście nie łonowe chyba, że któreś z Was by zapragnęło bym zwracał się doń właśnie w ten sposób)
Bardzo zmęczony wróciłem z trasy koncertowej, która wymagała wyczerpującego przerzutu z Bielska Białej na Mazury, a konkretnie do miejscowości Ogródek pomiędzy Piszem a Orzyszem – miastem garnizonowym, słynącym wojskową placówką, która tylko pragnęła, żeby mnie wciągnąć w swe szeregi. Udało mi się uniknąć tej opcji tylko dzięki żółtym papierom wystawionym mi naprędce przez wspaniałą doktor Zofię Kuratowską - późniejszą Panią marszałek w pierwszym tzw. parlamencie. Do dzisiaj w razie potrzeby mogę wyjąć żółte papiery i zrobić właściwie wszystko z mokrą robotą na zlecenie włącznie. To bardzo krzepiąca wiadomość, bo jest na tym świecie parę osób, które zamordowałbym z przyjemnością, gdyby tylko pozwolił mi na to mój kodeks, kurwa, etyczny wykluczający stosowanie przemocy.  Kiedy z niejakim trudem, ze względu na Tour de Pologne, blokujący skutecznie dojazd do stolicy, udało nam się prześliznąć bocznymi drogami na Żoliborz, musiałem bardzo szybko udać się na pierwszą i mam nadzieję ostatnią wizytę w miejscu, gdzie normalnie wołami  albo nawet bawołami nie dałbym się zaciągnąć. Niestety zobowiązania wobec Anety N. - laski, będącej konserwatorem zabytków przy prezydent Gronkiewicz-Walz sprawiły, że spóźniony zaledwie o kwadrans przybyłem na miejsce, gdzie odbywała się wystawa Stasysa Eidrigeviciusa. Z taką konserwator lepiej żyć dobrze, zwłaszcza jeżeli tak jak ja jest się już zabytkiem, któremu konserwacja by się przydała. Szczególnie wory pod oczami wyglądałyby o wiele lepiej po konserwacji.
Przed muzeum kłębił się tłum osób na próżno usiłujących wejść do środka na podstawie zaproszeń, jakie otrzymały przez Internet i same je sobie wydrukowały. Organizatorzy tego przybytku patriotyzmu i świętej miłości swojej ojczyzny wpuszczali na miejsce tylko tych, którzy mogli wylegitymować się prawdziwymi zaproszeniami wydanymi przez muzeum. Poza tym była jeszcze lista VIP’ów, na której znajdowało się, nie wiedzieć czemu, moje nazwisko. Wewnątrz odbywał się wernisaż, a raczej instalacja stworzona przez jednego z największych współczesnych artystów, uprawiającego multimedialne performance, w których cała przestrzeń jest zorganizowana  w sposób odpowiadający dramaturgii instalacji. Goście wędrowali w górę i w dół przez cały ogromny obiekt prawie w ciemnościach, wypełnionych już to muzyką mechaniczną, już to żywą muzą, wykonywaną przez zainstalowanych pod sufitem artystów. Nie czułem się zbyt dobrze, bo tak naprawdę jestem niemal ślepy i powoli zamieniam się w José Feliciano. Nie widzę na jedno oko, a drugim dostrzegam tylko co ładniejsze foczki. Choć Natura obdarzyła mnie także uzdolnieniami plastycznymi, gdybym musiał dziś wybierać, zdecydowanie wolałbym zupełnie oślepnąć niż ogłuchnąć. Jeżeli tak się stanie: proszę bardzo. Będę musiał tylko szybko nauczyć się czytać Braila i nie sądzę, żebym musiał uczyć się zbyt długo. Kiedy po operacji siatkówki przez przeszło 3 miesiące żyłem w absolutnych ciemnościach – byłem zachwycony szybkością z jaką mój organizm kompensował utracony wzrok wzmocnieniem działania zmysłów, jakie miał do dyspozycji. Zmysł dotyku wyprzedzał pozostałe. Powiem tylko tyle, że seks ślepca jest fantastyczny. Ci, którzy widzą ,nie wiedzą, co można osiągnąć, mając 5 palców u rąk, nie wspominając o pozostałych przydatnych organach. Ale znowu, swoim zwyczajem, dokonałem daleko idącej dygresji.
Dygresja ta czemuś jednak służy, bo gdyby nie zmysł dotyku oraz zmysł orientacji w przestrzeni, zginąłbym już po kilku minutach wędrówki w niemal egipskich ciemnościach, z rzadka tylko oświetlanych reflektorami, oślepiającymi tylko do reszty, trochę sprawne moje lewe oko. A jednak, dzięki pomocy konserwator i innych ludzi dobrej woli, udało mi się nie spierdolić na dół i uniknąć zakończenia tego wcielenia w ostatnim miejscu, w jakim tego bym sobie  życzył. Co pewien czas, nawet ja dostrzegałem fantastyczne fonogramy lub projekcje wideo zdjęć, przestawiających twarze młodziutkich powstańców warszawskich. Sytuacja była niesamowita, bo w pochodzie kroczącym znaczoną trasą, szli również i Ci, których twarze sprzed 65 lat, mogliśmy oglądać w instalacji. Przede mną szła łączniczka Alina Janowska – osoba, z którą czuję się emocjonalnie i zawodowo związany od 1965 roku. Alina jest do dzisiaj bardzo piękną Panią i choć jestem z nią na Ty, właściwie od początku znajomości, jest jedną z tych nielicznych kobiet, jakie jestem gotów tytułować w ten sposób, gdyż na to zasługują. Wreszcie dotarliśmy do celu. Ci z Was, którzy mieli okazję zwiedzać krakowski Wawel pamiętają oczywiście głowy w tzw. kasetonach, zdobiących sufit jednej z komnat zamku. Pomieszczenie nie powielało jednak tego wawelskiego motywu. Stanowiły one tylko oczywistą inspirację dla artysty, który swoje kasetony umieścił na dwóch przeciwległych ścianach. Nie było w nich jednak głów ludzi żywych, lecz fantastyczne maski pośmiertne tych samych młodych ludzi, których mogliśmy oglądać przedtem żywych, uśmiechniętych, walczących i umierających w walce. Myślę, że każdemu, który znał nazwiska, ten kluczowy element, musiał po prostu odebrać oddech. Prawdziwe piękno musi być porażające, więcej - przerażające. W ten sposób potrafili przerażać tylko najwięksi: Leonardo, Goya, Dali i wreszcie Picasso. Mógłbym także dorzucić kilka polskich nazwisk niektórych batalistów i artystów tj. Wyspiański, Linke czy Tomaszewski.
Potem wszystko toczyło się według mnie odrobinę za szybko. Małymi grupkami wchodziliśmy do ciasnej klatki szybkiej windy, którą zjechaliśmy na dół na wino i przekąski. Zawsze zdumiewała mnie tendencja,  z jaką ludzie odreagowują głębokie emocje, pijąc i wpierdalając ponad miarę. I tutaj ja też niestety nie byłem wyjątkiem. Wpierdalałem i piłem ile wlezie, a powstańcze kanapki z kawiorem, szaszłyki, owoce i rewelacyjne słodycze smakowały mi tak bardzo, że tylko z najwyższym trudem pozwoliłem konserwator, by oderwała mnie od michy, bym mógł podejść do artysty i szczerze pogratulować mu czegoś, czego w muzeum patriotyzmu nie spodziewałem się absolutnie przeżyć. Tak naprawdę żałowałem tylko jednego, że instalacja nie została umieszczona w innym obiekcie np. w jakiejś hali fabrycznej lub po prostu w plenerze. Muzeum Powstania Warszawskiego jest miejscem artystycznie co najmniej wątpliwym. Są bowiem 2 rodzaje kiczu – ten cudowny, zachwycający dezynwolturą, łamiącą wszelkie zasady i reguły - oraz kicz głupi próbujący złamać to, co w prawdziwym kiczu jest najpiękniejsze. Doprawdy ten estetyczny horror na temat powstania mogli stworzyć tylko ludzie, którym stado słoni zdeptało nie tylko oczy, a także uszy i przede wszystkim mózgi. Ciekawe, czy Ci, pożal się boże, muzealnicy mają świadomość tego, co zrobili by ośmieszyć i zbrukać etos, który chcieli, chyba, upamiętnić. Wcinając kawior ujrzałem kątem oka dyrektora, którego trudno było nie zauważyć i nie usłyszeć, bo półtora metra ode mnie leżała na podłodze skrzynia, w której znajdował się powstańczy autentyczny Piat, czyli granatnik miotający pociski rakietowe, dość łatwo rozprawiające się z pancerzami niemieckich czołgów. W Wielkim Formacie przeczytałem wywiad z dyrektorem, w którym, nie zważając na wątpliwości dziennikarza, przeprowadzającego z nim tę rozmowę,  szczycił się  tym, że nawet małe dziecko może wziąć do ręki każdy egzemplarz broni sprzed 65 lat i nawet sobie z niej postrzelać oczywiście do wroga. Ukłoniłem się dyrektorowi, a on odkłonił mi się po czym kontynuował wyjaśnianie dalej jakiemuś obcokrajowcowi, w jaki sposób należy posługiwać się Piatem. Z ogromną wprawą, graniczącą z mistrzostwem, dyrektor położył sobie wyrzutnię załadowaną pociskiem przeciwpancernym na ramię i wymierzył w grupę gości, zapewne reprezentującą inną opcję polityczną. Niestety cudzoziemiec  szybko przerwał dyrektorowi odpalenie wyrzutni:
-„Thank you sir” – powiedział stanowczo.
-„Welcome”- odpowiedział poprawnie dyrektor i odłożył Piata do skrzyni. Nie ukrywam, że przez chwilę pomyślałem i to zupełnie serio, by korzystając z okazji, wynieść z muzeum Piata, a także kilka błyskawic w celu wszczęcia kolejnego Powstania Warszawskiego dla uczczenia jego jakże okrągłej rocznicy. Że jednak konserwator nie chciała mi w tym pomóc, musiałem z żalem zrezygnować, choć wiedziałem dokąd udałbym się z Piatem i w co odpaliłbym rakietę. Pisząc tego bloga, żywię nie skłamaną nadzieję, że jego - co bardziej krewcy czytelnicy, wcielą mój pomysł w życie. Rozumiem artystę, który będąc po części Polakiem, a po części Litwinem, umieścił swoją instalację w miejscu, próbującym nieudolnie uczcić pamięć tych, którzy polegli w najbardziej bezsensownym wydarzeniu II Wojny Światowej. Ale - powtarzam wolałbym, by ta instalacja nie dotyczyła jednego powstania, ale wszelkich buntów i insurekcji, jakie zdarzyły się w krwawej historii ludzkości, by wspomnieć tylko powstanie berlińskie, Budapeszt, Grozny czy Teheran. Mam nadzieję, że wcześniej czy później, mieszkańcy i obywatele tych bohaterskich miast będą mogli przeżyć to, co wczoraj dzięki Stasysowi Eidrigeviciusowi stało się i moim udziałem. Dziękuję

Podchorąży Maciej Zembaty

2.08. o godz. 20.00 Ogródek k/Orzysza w ramach "Ogródków kulturalnych" 

No i jak? How you doing? Mam nadzieję, że jakoś wyrobicie się w tym okropnym kryzysie, który zaskoczył nas niczym zima drogowców.A przecież ekonomiści (np. Balcerowicz i Soros), co najmniej od roku ostrzegali, że ich zdaniem, miękkimi, cichymi krokami drapieżnej pantery zbliża się już nieuchronnie załamanie globalnej gospodarki. Nikt ich nie słuchał. W starożytnej Troi ludzie też zatykali uszy, gdy wróżka Kasandra wieszczyła zagładę miasta Priama. Fajnie żyje się w okresie koniunktury - obole i drachmy idą w górę, oprocentowanie pożyczek u lichwiarzy w dół. Kto by się przejmował nadpływającą rzekomo achajską flotą pod wodzą  Menelausa, rogatego jak koziorożec.
Z kryzysem było podobnie. Złotówka stała mocno tak jak strongmen Pudzianowski, a bezrobocie spadało na łeb na szyję. Ludzie kombinowali, co by tu jeszcze wziąć na kredyt. Żyć nie umierać. A ten cały Balcerowicz niby odszedł, ale nie do końca - cały czas sieje defetyzm - monetarysta zakichany.

Monetarysta miał rację. Na spokojnych wodach dobrobytu pojawił się groźny wir. Wciąga wszystkich - bankierów, biznesmenów, hierarchów, polityków i nawet przestępców. Handel narkotykami i żywym towarem idzie coraz słabiej. Podobno dealerzy i alfonsi zamierzają zwrócić się do rządu o dofinansowanie. Popieram. Skoro można dofinansowywać jakieś niepotrzebne nikomu banki - warto byłoby sypnąć trochę grosza  tym, bez których trudno sobie wyobrazić naszą szarą egzystencję.
A co z nami - zwykłymi zjadaczami chleba powszechnego? Czasem tylko maźniętego jakimś masmixem czy odrobiną dżemu. Ja bym się tym kryzysem w ogóle nie przejmował. Niech się nim martwią ci, którzy mają wiele do stracenia. W czasach koniunktury  bogacą się bogacze, oczywiście kosztem średniaków i biedaków. Ale uwaga! Podczas kryzysów jest dokładnie odwrotnie.. Ci, którzy mają kasę lub władzę - tracą majątki i stanowiska - natomiast tacy jak my, nie tracą, bo nie mają. Ja na pewno nie popełnię samobója skacząc z jakiegoś ohydnego wieżowca. To mnie mogą skoczyć - właściciele tych apartamentowców i biurowców. Bezrobocie mam w dupie - całe życie byłem bezrobotny, z wyjątkiem krótkiego epizodu w roli redaktora naczelnego umierających "Szpilek".
W czasach słusznych milicjanci, legitymujący mnie na ulicy, nazywali mnie często pasożytem, nie znajdując w moim wystrzępionym dowodzie osobistym żadnej adnotacji o zatrudnieniu. Nic nie robię. Ważne jest tylko jedno: trzeba nie robić tego czego się nie lubi, a więc prawie wszystkiego, co mogą zaoferować urzędy pracy lub headhunters. Chyba lepiej nie pracować, niż codziennie zmuszać się do wykonywania znienawidzonej pracy.
Zapytacie:
- No dobrze. Ale skąd wziąć forsę na życie?
Nie wiem. To wasz problem. Ja sobie jakoś radzę, tylko nieznacznie przekraczając granice prawa. Oczywiście pieniądze nie leżą na ulicy. Z wyjątkiem monet latają wokół nas targane wiatrem. Żeby złapać jakiś banknot o wysokim nominale, trzeba go capnąć, wykazując się refleksem. Powodzenia.
W ramach robienia tego, co lubię, piszę ostatnio limeryki. Takie klasyczne, a więc składające się z 5 linijek rymowanych według schematu: AABBA - rymami pełnymi bez asonansów.    W linijce zawsze musi być nazwa miejscowości. Co do treści - ma być nieprzyzwoita - ale dowcipna. Stworzenie dobrego limeryku w starym brytyjskim stylu nie jest łatwe. Moje młodzieńcze próby nie były udane i szczerze mówiąc zniechęcające.
      Raz tylko w starym SPATiFie, Irek  Iredyński, Wojtek Giełżyński (niech spoczywają w spokoju) i niżej podpisany wymyślili w pijanym widzie coś naprawdę fajnego. Oto ten wierszyk, który (o ile pamiętam) powstał w 1972 - jakoś tak po wyjściu Irka z więzienia.
Aha, ze względu na wysoce nieprzyzwoite treści, zezwalam na lekturę tym osobom, które ukończyły 14 lat. Nie wiem, kto to sprawdzi, ale fajnie jest wydać taki zakaz. Na tym chyba polega smak władzy.

Pewien stolarz - w miasteczku Sucha
Chuja miał na kształt obucha.
I czy wiarę nam dasz,
że ten kutas miał twarz
I uśmiechał się od ucha do ucha?

Ten limeryk jest, moim zdaniem, uroczo staroświecki. Zważywszy, że powstał w drugiej połowie ubiegłego stulecia, a także tysiąclecia, broni się całkiem nieźle, a stan upojenia alkoholowego, w jakim podczas aktu tworzenia znajdowali się autorzy, jest w ogóle niewidoczny.
Pozostałe 3 wierszyki powstały pierwszego dnia tegorocznej wiosny. Ku mojemu zdumieniu pisało mi się lekko, łatwo i przyjemnie. Jak widać limeryki tworzy się o wiele lepiej w wieku dojrzałym, by nie powiedzieć podeszłym. Nie jest to forma dla gówniarzy. Oni niech sobie kombinują te swoje hip-hopy, podczas, gdy my będziemy poświęcać się formie o wiele bardziej skomplikowanej, wymagającej doświadczenia i erudycji.

Raz ksiądz - stary zbok w  Acapulco,
Gdy Indiańską kurewkę rżnął szpulką,
Tak się Boga przestraszył,
Że kuciapkę jej zaszył
I nazywał ją świętą Urszulką.

W powyższym wierszyku udało mi się wspiąć na szczyt formalny, tworząc limeryk jednozdaniowy. Niektórzy puryści uważają, że jednozdaniowość jest w prawdziwym takim brytyjskim absolutnie niezbędna. Wydaje mi się jednak, iż ten wymóg formalny nie jest już przestrzegany. Cóż tempora mutant et nos mutamus im illis - co do treści , powinna chyba uradować każde polskie , wierzące serce. Oto ksiądz pedofil porzuca złe nawyki i wstępuje na drogę poprawy.

- Rad jest Pan - radził Jarek z Krakowa
Gdy młódź cnotę do ślubu zachowa..
Wszak, gdy mądry senator
Pragnął nabyć wibrator,
W Media Markt go spotkała odmowa.

Na zarzut uprawiania krypto-reklamy odpowiem: to nie jest krypto-reklama, lecz całkiem normalna. Mam nadzieję, że wymienienie brandu znanej sieci handlowej, nie pozostanie bez nagrody. Każdą sumę przyjmę chętnie i wydam na dziewczynki, alkohol i używki, a więc kawę, herbatę i miętę.

Arcybiskup gdański - Leszek Głódź
Taką wielką do władzy ma chuć,
Że chcąc nie chcąc wciąż wierzę,
Iż zostanie Papieżem;
Chyba, żeby czymś smacznym go struć.

Jego Eminencję miałem przyjemność oglądać w akcji nad biesiadnym stołem i proszę mi wierzyć: wiem co piszę. Tak mi się przynajmniej wydaje